Peuterkunst
Kunstendag voor de kinderen was het gisteren. Een meisje van 2,5 is ook een kind en jong geleerd, oud gedaan, enzovoort dacht ik, maar bij ons in de buurt waren er geen activiteiten voor peuters/kleuters te bespeuren.
Aan M in Leuven hing wel al een tijdje een geweldige poster: volg de route van Jules in het museum. Op stap met Jules, voor kinderen vanaf 2,5 jaar. Dat doen we dan, een kunstendag zelf gefabriceerd. Ik bestel het koffertje en trommel een iets oudere peuter op (net 3), zodat we met 2 ukkies en een baby het museum kunnen verkennen.
Laat ik het zo zeggen: het viel een beetje tegen. M is een heerlijk museum, ik loop er graag in rond, ruimte genoeg ook om met peuters rond te rennen, alle faciliteiten voor jonge gezinnen inclusief luierkussen. En beneden is er aan de ingang een leuk kleur- en speelhoekje van Jules waar we onze dametjes meteen in kwijt waren. Maar het koffertje? Dat zorgde vooral voor verwarring.
Het begon al aan de balie: "hallo, wij hebben zo'n Jules-koffertje gereserveerd", "ah ja, hier voilà", "ah ok, en we zullen zelf ontdekken hoe het werkt?", "ja". Ze zei het met de glimlach, dat wel.
Bon, ik ben nu iemand die wel af en toe in een museum komt en onze vrienden die erbij waren hebben een m-abonnement, dus we wisten wel ongeveer waar we naartoe moesten, maar zelfs wij hadden een beetje een ontredderd gevoel. Een schavuit van 2,5 of 3 wil namelijk meteen weten hoe het zit en niet moeten wachten tot mama en papa helemaal ontdekt hebben wat nu precies de bedoeling is. Moeten ze iets met het kunstwerk doen? Of nee toch niet, de meeste spelletjes in de koffer hebben eigenlijk bijna niks met het kunstwerk te maken zo blijkt en doen de kindjes eigenlijk niet kijken. En de opdrachten waren meestal net te moeilijk voor onze ploppertjes, dus aandacht meteen ribbedie.
Misschien hadden we er teveel van verwacht. Of misschien is dit iets om in gidsverband te doen (kindergidsbeurten op zaterdag- en zondagnamiddag, yes please). Of misschien had een begeleidend woordje aan de balie ervoor gezorgd dat wij de pancartes eerst hadden doorgelezen terwijl de kindjes wat speelden in het Jules-hoekje. Zo hadden we kunnen screenen welke opdrachten voor onze bengels haalbaar waren. Maar ook dat hadden ze ons misschien even kunnen "tippen".
Over een jaar of 2 wil ik het gerust opnieuw proberen, een kleuter van 4 of 5 jaar kan er vast wel wat mee. De mama van het vriendinnetje verzuchtte: "en zo zien we maar weer dat er voor peuters eigenlijk maar heel weinig gemaakt wordt op cultureel gebied". Absoluut waar. In de herfstvakantie reden we met Kato maar eventjes 60 km rond om naar een knappe theatervoorstelling te gaan voor peuters en kleuters, want dichter in de buurt was er niets te vinden. "Waarom ga jij in hemelsnaam in Diest naar het CC met Kato?", daarom dus, goed zot ben ik ja.
En dus blijf ik een beetje verward achter. Is cultuur dan echt nog niks voor een peuter van 2,5? Kato houdt haar aandacht met een klein beetje hulp wel bij een disney-film van 70min. En de bumbashow in Plopsaland kon haar verbeelding ook volledig prikkelen. Dat moet met kunst toch ook kunnen? En waarom zijn de voorstellingen die er voor peuters bestaan dan niet te zien in alle zalen van het land?
Is kunst voor peuters niet interessant om te maken? Krijg je zoiets niet verkocht? Nee toch, wat er bestaat verkoopt meestal uit, want ik vis vaak achter het net. Misschien te moeilijk om geld mee te verdienen? Nee toch, voor studio100-shows worden gigantische bedragen neergeteld aan de kassa. Misschien moet je wel oog hebben voor heel specifieke aandachtspunten? Ja vast, maar als de jongens van studio100 dat kunnen uitvogelen, moet dat in de kunstensector toch ook kunnen.
Denk ik dan zo he. Nu ja, ik moet maar gewoon geduldig zijn, voor ik het weet is ze 3 of 4 of 5 of ...
Vast sneller dan me lief is. En dan maken we voorlopig maar onze eigen peuterkunst met kleurtjes & kwastjes en kijken we naar Assepoesje voor de 100ste keer. Want geef toe, da's toch wat echte prinsessen op een druilerige dag het liefste doen.
Aan M in Leuven hing wel al een tijdje een geweldige poster: volg de route van Jules in het museum. Op stap met Jules, voor kinderen vanaf 2,5 jaar. Dat doen we dan, een kunstendag zelf gefabriceerd. Ik bestel het koffertje en trommel een iets oudere peuter op (net 3), zodat we met 2 ukkies en een baby het museum kunnen verkennen.
Laat ik het zo zeggen: het viel een beetje tegen. M is een heerlijk museum, ik loop er graag in rond, ruimte genoeg ook om met peuters rond te rennen, alle faciliteiten voor jonge gezinnen inclusief luierkussen. En beneden is er aan de ingang een leuk kleur- en speelhoekje van Jules waar we onze dametjes meteen in kwijt waren. Maar het koffertje? Dat zorgde vooral voor verwarring.
Het begon al aan de balie: "hallo, wij hebben zo'n Jules-koffertje gereserveerd", "ah ja, hier voilà", "ah ok, en we zullen zelf ontdekken hoe het werkt?", "ja". Ze zei het met de glimlach, dat wel.
Bon, ik ben nu iemand die wel af en toe in een museum komt en onze vrienden die erbij waren hebben een m-abonnement, dus we wisten wel ongeveer waar we naartoe moesten, maar zelfs wij hadden een beetje een ontredderd gevoel. Een schavuit van 2,5 of 3 wil namelijk meteen weten hoe het zit en niet moeten wachten tot mama en papa helemaal ontdekt hebben wat nu precies de bedoeling is. Moeten ze iets met het kunstwerk doen? Of nee toch niet, de meeste spelletjes in de koffer hebben eigenlijk bijna niks met het kunstwerk te maken zo blijkt en doen de kindjes eigenlijk niet kijken. En de opdrachten waren meestal net te moeilijk voor onze ploppertjes, dus aandacht meteen ribbedie.
Misschien hadden we er teveel van verwacht. Of misschien is dit iets om in gidsverband te doen (kindergidsbeurten op zaterdag- en zondagnamiddag, yes please). Of misschien had een begeleidend woordje aan de balie ervoor gezorgd dat wij de pancartes eerst hadden doorgelezen terwijl de kindjes wat speelden in het Jules-hoekje. Zo hadden we kunnen screenen welke opdrachten voor onze bengels haalbaar waren. Maar ook dat hadden ze ons misschien even kunnen "tippen".
Over een jaar of 2 wil ik het gerust opnieuw proberen, een kleuter van 4 of 5 jaar kan er vast wel wat mee. De mama van het vriendinnetje verzuchtte: "en zo zien we maar weer dat er voor peuters eigenlijk maar heel weinig gemaakt wordt op cultureel gebied". Absoluut waar. In de herfstvakantie reden we met Kato maar eventjes 60 km rond om naar een knappe theatervoorstelling te gaan voor peuters en kleuters, want dichter in de buurt was er niets te vinden. "Waarom ga jij in hemelsnaam in Diest naar het CC met Kato?", daarom dus, goed zot ben ik ja.
En dus blijf ik een beetje verward achter. Is cultuur dan echt nog niks voor een peuter van 2,5? Kato houdt haar aandacht met een klein beetje hulp wel bij een disney-film van 70min. En de bumbashow in Plopsaland kon haar verbeelding ook volledig prikkelen. Dat moet met kunst toch ook kunnen? En waarom zijn de voorstellingen die er voor peuters bestaan dan niet te zien in alle zalen van het land?
Is kunst voor peuters niet interessant om te maken? Krijg je zoiets niet verkocht? Nee toch, wat er bestaat verkoopt meestal uit, want ik vis vaak achter het net. Misschien te moeilijk om geld mee te verdienen? Nee toch, voor studio100-shows worden gigantische bedragen neergeteld aan de kassa. Misschien moet je wel oog hebben voor heel specifieke aandachtspunten? Ja vast, maar als de jongens van studio100 dat kunnen uitvogelen, moet dat in de kunstensector toch ook kunnen.
Denk ik dan zo he. Nu ja, ik moet maar gewoon geduldig zijn, voor ik het weet is ze 3 of 4 of 5 of ...
Vast sneller dan me lief is. En dan maken we voorlopig maar onze eigen peuterkunst met kleurtjes & kwastjes en kijken we naar Assepoesje voor de 100ste keer. Want geef toe, da's toch wat echte prinsessen op een druilerige dag het liefste doen.
Reacties
Een reactie posten