mijn mama en ik

Wij zijn goed gek, mijn mama en ik.
We rijden op één van de laatste oktoberdagen met een wagen vol meisjes zo maar eventjes 150 km voor een ontspannend dagje. Nazomerdag noemde Frank Deboosere het. Vrije woensdag voor de oma. Juf, Kato komt morgen niet naar school!

En we stouwen de wagen vol: grote buggy, kleine buggy, picknick, drankvoorraad, reservekleren voor groot en klein, regenlaarsjes, schoenen, pampers, vochtige doekjes, zakdoekjes, flesjes water, appelsapjes, paraplu, fototoestel, handdoeken, schepjes en emmertje, plastic zakken vol gerief.
En we doen alles wat op zo'n dagje moet: schelpjes rapen, roepen naar de zee, uitwaaien, gocar huren (het was een knalroze driewielerpaard), mosselen eten, wandelen, heel veel wandelen, pannenkoek eten, koffies drinken, rondjes maken op de paardemolen, garnaalkroketjes kopen voor de mannen van het thuisfront.
En we raken een gsm kwijt en vinden die dan weer door als een wilde strandjutter met een andere gsm het grote strand op en neer te lopen.
En ik haal mijn borsten boven met zicht op zee en doe een toiletbezoekje met mijn oudste meisje in een café waar ik zelf nog met mijn opa kwam.
En we maken een oud vrouwtje gelukkig met een kort bezoekje omdat het kleinste meisje honger had en het iets grotere meisje nog even moest plassen.
En we rijden terug naar huis met 2 slapende deernes op de achterbank, het appelsapje nog in de hand.
En dan genieten we na op de E40 met pijnlijke voeten terwijl de zon in onze rug ondergaat en radio1 ons gekwebbel van achtergrondtapijtje voorziet.

En ik denk met de glimlach: hehe, we zijn goed gek mijn mama en ik.
En heel hard hoop ik dat mijn meisjes dat over een jaar of 30 ook zullen zuchten, op het einde van een dag uit 1000.