Wat gaat ze zeggen als ze 16 is?

Kleine meisjes worden groot, cliché cliché, maar oh zo waar. En ik geniet van elke seconde dat ik van onze meisjes mag meemaken: van de woede-aanvallen tot de knuffelbuien. Als Kato stralend iedereen vastpakt en gilt "familieknuffel!", als ze doelbewust tegen oma zegt "dankjewel voor de mooie dag" omdat ze weet dat ze daarmee scoort, als ze tijdens de bumbashow vol trots haar rokje toont in de hoop dat Bumba er iets van zal zeggen, als ze wakker wordt en nog een half uurtje op het schootje nodig heeft om echt tot de levenden te horen, als ze luid gillend en met wapperende handjes door het huis vliegt helemaal opgelaten en dan *boink* haar hoofdje aan het raam stoot waarna er een huilbui van een kwartier volgt, als ze de tekst van haar lievelingsboek woord voor woord opzegt alsof ze het echt kan lezen, als ze met mama in bad wil en dan wijzend naar mama's buik zegt "en babyzusje mag ook mee", als ze...

Misschien geniet ik nog het meest van de verwondering die daarmee gepaard gaat, elke dag opnieuw. Vorige week begon het mij opeens te dagen waarom ze zeggen dat 2-jarigen door de peuterpubertijd gaan.
Stel je volgend scenario voor: een warme zonnige dag op het strand van Oostende. Het krioelt van de vrolijke mensen, sommigen daarvan al met kreeftenkleurtje. De lucht is vol van zeegeruis en opgewonden stemmetjes.
Mama met dikke buik ligt languit in een ligzetel, oma zonnebadend op een handdoek, papa haalt alle schepjes en emmertjes boven, Kato scharrelt er tussendoor en legt zich ook op een handdoek.
"Zeg Katootje, ga jij nu met papa een groot zandkasteel maken?" - "Neuh, ik ga gewoon een beetje naar de jongens kijken"
*slik* , daar zat ik dan met open mond naast mijn kleine puberdochter.

En wat gaat ze zeggen als ze 16 is?