To be or not to be?
Filosoferen met een 2-jarige.
Hoe leg je zo'n klein dreumesje het verschil tussen ik en jij uit? En wanneer is ik ik en jij jij?
En waarom is het opeens jouw stoel als mama het zegt en niet meer mijn stoel zoals ik het zei? En waarom is het niet gewoon ik-stoel?
Hersenen draaien op volle toeren in de auto:
Kato: "Nu gaan we naar oma haar huisje he mama, ik en...euh... ik"
Ikke: "ik en jij Katootje"
Kato: "ja, ik en ik"
Ikke: "Nee, schat, ik en jij, als mama het zegt, is "ik" mama en als Katootje het zegt is mama "jij" en dan is Katootje "ik"
- 1 minuut stilte en een diepe denkkronkel op een mooi voorhoofdje -
Kato: "ik ben ik"
Ikke: "Ja da's waar lieve schat"
Heerlijke conclusie toch :-)
Hoe leg je zo'n klein dreumesje het verschil tussen ik en jij uit? En wanneer is ik ik en jij jij?
En waarom is het opeens jouw stoel als mama het zegt en niet meer mijn stoel zoals ik het zei? En waarom is het niet gewoon ik-stoel?
Hersenen draaien op volle toeren in de auto:
Kato: "Nu gaan we naar oma haar huisje he mama, ik en...euh... ik"
Ikke: "ik en jij Katootje"
Kato: "ja, ik en ik"
Ikke: "Nee, schat, ik en jij, als mama het zegt, is "ik" mama en als Katootje het zegt is mama "jij" en dan is Katootje "ik"
- 1 minuut stilte en een diepe denkkronkel op een mooi voorhoofdje -
Kato: "ik ben ik"
Ikke: "Ja da's waar lieve schat"
Heerlijke conclusie toch :-)
héérlijk. Mijn nichtje antwoordde op de vraag hoe ze heette ook heel gedecideerd met 'ikke'. Toen dat niet juist bleek zei ze dan maar 'mij'.
BeantwoordenVerwijderenAmai, Kato maakt al mooie zinnen!
BeantwoordenVerwijderenMarta steekt momenteel vast op "mij stoel!" of "mij tuta" of "mij Bumba" enz.
Julie
De verwarring waar die kinderen door moeten, het is onwaarschijnlijk. Het moet een eenzaam gevoel zijn, door iedereen onbegrepen. En toch, met alle taal die wij 'volwassenen' hanteren, hebben we niet minder verwarring. En velen onder ons voelen zich vast niet minder eenzaam en onbegrepen. Meesterschap is dus toch vaak meer handicap dan reddingsmiddel. Alleen dichters lijken door meesterschap met woorden dichter bij de essentie te geraken.
BeantwoordenVerwijderenHeeft de moeder-kind-band (of: vader-kind-band; of oom-kind-band) eigenlijk die woorden nodig? Was de band niet nauwer toen er geen woorden werden gesproken? Taal creëert meer afstand dan nabijheid, lijkt het me nu plots. Ik denk maar wat luidop. Want ik praat wel graag met Kato. Vooral nonsensicaal van mijn kant dan.
Ik weet niet of de band nauwer was toen er geen woorden werden gesproken. Maar ik denk wel dat het een unieke band schept om samen die reis te maken van het land der ongesproken boodschappen naar de wereld van de taal. En dat we elke dag weer een klein beetje verwonderen, samen, om dat alles om ons heen.
Verwijderen