Kiezen is verliezen

Dans is één van mijn passies. Al sinds een jaar of 25. Dansen op het muziekje van Tik tak voor tv, eerste balletlessen met roze tutuutje vanaf het 2de studiejaar: rond de jambe, pirouette, spotten, zere tenen van de pointes, ... Daarna volgen uitstapjes naar andere genres zo'n 10 jaar lang: jazzdans, modern, tapdans.
Hoe graag ik ook balletdanseres geworden was, het leven en mijn figuur duwden mij een andere richting uit. Maar ik blijf graag van dans genieten. Ook vanaf de zijlijn of vanuit een aangename zetel, de publiekszijde zo je wil.
Hier was ik dus heel graag naar gaan kijken. En ik had de kans, een vriendin heeft een kaartje over, ik mocht mee. Ik mag nog steeds mee. Maar ik ga weigeren.

Goesting heeft daar niks mee te maken.

Ik kies iets anders. Ik kies een avondje met mijn dochter, een avond rust voor mijn ouders die zo lief altijd voor opvang willen zorgen, een avond om op adem te komen tussen toneelrepetities en werkverplichtingen. Een keuze die ik met heel mijn hart en ook mijn verstand maak. Anders hou ik het niet vol.
Maar kiezen is altijd ook verliezen. Ik zou het liefst alles kunnen doen. Het doet me dus toch een beetje pijn dat meneer Vandekeybus mij nog even niet tot zijn publiek zal mogen rekenen. Een ander keertje dan maar.